Komin
Komin (z łac. caminus, od gr. κάμινος (kaminos) „piec”) – droga przenoszenia spalin w przypadku komina spalinowego oraz droga przenoszenia zużytego powietrza w przypadku komina wentylacyjnego[1]. Potocznie jest to pionowa konstrukcja budowlana.
Ciąg kominowy
[edytuj | edytuj kod]- Osobny artykuł:
Ciąg kominowy, spowodowany różnicą gęstości zimnego powietrza zewnętrznego i gorących spalin wewnątrz komina, wytwarza podciśnienie, wskutek czego do paleniska może być doprowadzona (zassana) niezbędna do spalania ilość powietrza. Projektowanie wymiarów komina polega na takim ustaleniu jego minimalnej wysokości i przekroju, żeby odprowadzić wszystkie spaliny oraz doprowadzić niezbędne do spalania powietrze (w przypadku palenisk o ciągu naturalnym).
Podział kominów
[edytuj | edytuj kod]Podział ze względu na funkcję
[edytuj | edytuj kod]- dymowe – do odprowadzenia spalin (zawierających poza tlenkami gazowymi również pyły i sadzę oraz parę wodną) od palenisk opalanych paliwem stałym
- spalinowe – służą do odprowadzenia spalin z palenisk gazowych i opalanych paliwem płynnym
- kominy wentylacyjne:
- nawiewne, które służą do dostarczania powietrza koniecznego w procesie spalania
- wyciągowe, do wymiany zużytego powietrza w pomieszczeniu
Podział ze względu na konstrukcję obudowy
[edytuj | edytuj kod]- kominy jednowarstwowe – ściana przewodu jest jednorodna, np. kominy murowane, ze stali grubościennej, cementowo-szamotowe itp.
- kominy wielowarstwowe – ściana komina składa się z kilku warstw
Podział ze względu na usytuowanie
[edytuj | edytuj kod]- wewnętrzny – przewody kominowe różnego przeznaczenia grupowane w kominy, prowadzone wewnątrz budynku jako samodzielna konstrukcja niezwiązana z budynkiem lub też związana ze ścianą nośną i prowadzona jako ściana kominowa
- zewnętrzny – komin prowadzony na zewnątrz budynku, może być konstrukcyjnie powiązany z budynkiem, lub też szczególnego rodzaju komin niezwiązany z budynkiem – wolno stojący
Podział ze względu na charakter pracy
[edytuj | edytuj kod]- w mokrym trybie pracy – od niskotemperaturowych, gazowych kotłów c.o., kotłów kondensacyjnych, gdzie temperatura spalin zawarta jest w przedziale 80 °C –160 °C,
- w suchym trybie pracy – komin od palenisk na paliwo stałe, gdzie temperatura spalin jest wyższa niż 160 °C
- pracujący w nadciśnieniu – gdy ciśnienie wewnątrz komina jest wyższe od ciśnienia zewnętrznego (atmosferycznego)
- pracujący w podciśnieniu – gdy ciśnienie wewnątrz komina jest niższe od atmosferycznego (ciąg grawitacyjny)
Podział ze względu na ciąg
[edytuj | edytuj kod]- kominy o ciągu naturalnym
- kominy o ciągu sztucznym:
- z wentylatorem podmuchowym
- z wentylatorem wyciągowym,
- układ mieszany
Rodzaje kominów
[edytuj | edytuj kod]- wolno stojące[2] – buduje się najczęściej z prefabrykowanych kształtek np. betonowych lub stalowych
- wbudowane – kominy wewnątrz budynków, wykonuje się je z cegły ceramicznej pełnej lub szamotowej (dawniej) lub ze stali szlachetnej (obecnie).
Zalecenia
[edytuj | edytuj kod]Przewody kominowe należy wykonywać zgodnie z aktualnymi wytycznymi zawartymi w rozporządzeniu Ministra Budownictwa oraz Polskimi Normami.
Główne zalecenia – dotyczące kominów wbudowanych dla niedużych kotłów grzewczych:
- komin powinien być usytuowany jak najbliżej kotłów, tak aby poziomy kanał spalinowy zwany czopuchem, był możliwie jak najkrótszy,
- kominy budowane przy zewnętrznych ścianach powinny być odpowiednio docieplone,
- przekrój komina powinien być okrągły lub jak najbardziej zbliżony do kwadratu – zaleca się, aby stosunek boków komina prostokątnego nie był większy niż 1:1,5
- komin powinien być pionowy (dopuszcza się odchylenie od pionu nie więcej niż 30°)
- wysokość wyprowadzenia komina ponad dach zależy od kąta nachylenia dachu
Najwyższe kominy wolnostojące
[edytuj | edytuj kod]- Osobny artykuł:
Najwyższy komin na świecie, o wysokości 419,7 m, posiada Elektrownia GRES-2 w Jekybastuz. Najwyższy komin w Europie to Komin w Trbovlju w Słowenii (360 m wysokości). Najwyższe kominy w Polsce osiągają 300 m wysokości i znajdują się w: Rybniku, Jaworznie, Bełchatowie, Kozienicach oraz Warszawie – Kawęczyn.
Zobacz też
[edytuj | edytuj kod]Przypisy
[edytuj | edytuj kod]Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Krygier, Klinke, Sewerynik: „Ogrzewnictwo, Wentylacja, Klimatyzacja” 1997
- PN EN 1443:2004