Vital Kamerhe
Data i miejsce urodzenia | |
---|---|
Przewodniczący Zgromadzenia Narodowego | |
Okres |
od 30 grudnia 2006 |
Przynależność polityczna |
Partia Ludowa na rzecz Odbudowy i Demokracji (PPRD) |
Poprzednik |
Vital Kamerhe (ur. 4 marca 1959 w Bukavu) – kongijski polityk, przewodniczący Zgromadzenia Narodowego Demokratycznej Republiki Konga od 30 grudnia 2006.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Vital Kamerhe w 1987 ukończył ekonomię na Uniwersytecie w Kinszasie. Jako polityk brał udział w procesie pokojowym w Demokratycznej Republice Konga, kończącym wojnę domową w kraju. Od 2003 do 2004 zajmował stanowisko ministra prasy i informacji w rządzie tymczasowym. W czerwcu 2004 został sekretarzem generalnym Partii Ludowej na rzecz Odbudowy i Demokracji (PPRD, Parti du peuple pour la reconstruction et la démocratie), założonej przez prezydenta Josepha Kabilę[1].
W wyniku wyborów parlamentarnych z lipca 2006 dostał się do parlamentu jako reprezentant okręgu Bukavu. 30 grudnia 2006 został wybrany przewodniczącym Zgromadzenia Narodowego DRK (niższa izba parlamentu)[2].
Jest żonaty, ma ośmioro dzieci.
8 kwietnia 2020 roku Vital Kamerhe został aresztowany i tymczasowo osadzony w centralnym więzieniu w Kinszasie[3]. Został przesłuchany podczas dochodzenia w sprawie sprzeniewierzenia funduszy z programu 100-dni[4] ogłoszonego przez prezydenta Félixa Tshisekedi 2 marca 2019 roku[5].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ "Vital Kamerhe nommé à la tête du parti présidentiel en RDCongo". jeuneafrique.com. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-09-30)]., Jeuneafrique.com, 1 lipca 2004.
- ↑ "Vital Kamerhe elected president of DRC National Assembly", People's Daily Online 30 grudnia 2006.
- ↑ DRC: Vital Kamerhe says “I was not the only supervisor” at trial [online], The Africa Report.com, 18 maja 2020 [dostęp 2020-06-13] (ang.).
- ↑ RDC : Vital Kamerhe placé en détention à la prison de Makala – Jeune Afrique [online], JeuneAfrique.com, 8 kwietnia 2020 [dostęp 2020-06-13] (fr.).
- ↑ RDC : Tshisekedi se donne 100 jours pour convaincre à travers un programme d’urgence [online], La Tribune [dostęp 2020-06-13] (fr.).